„Kropka, która bała się być inna” – bajka terapeutyczna na Dzień Kropki

Międzynarodowy Dzień Kropki to doskonała okazja, aby porozmawiać z dziećmi o ich talentach, odwadze, poczuciu własnej wartości oraz lęku przed popełnianiem błędów. Z tej okazji przygotowałam bajkę terapeutyczną dla dzieci w wieku przedszkolnym pt. „Kropka, która bała się być inna” wraz z zestawem ilustracji tworzących historyjkę obrazkową.

O czym opowiada bajka?

Główną bohaterką opowiadania jest mała Szara Kropka, która mieszka w pudełku z farbami. Obserwując swoje kolorowe koleżanki, czuje się zwyczajna i mało ważna. Wydaje jej się, że nie posiada żadnego talentu.

Podobne uczucia przeżywa Hania – dziewczynka, która siedzi przed pustą kartką i boi się rozpocząć pracę. Jest przekonana, że nie potrafi rysować i na pewno zrobi coś źle.

Kiedy Szara Kropka zauważa smutek Hani, postanawia zdobyć się na odwagę. Wyskakuje z pudełka i zostawia na kartce niewielki ślad. To właśnie od niego zaczyna się niezwykły obraz przedstawiający leśną ścieżkę, drzewa, góry, strumień i ptaki.

Mała bohaterka odkrywa, że nie musi być największa, najbardziej kolorowa ani najgłośniejsza. Jej wyjątkowym talentem jest pomaganie innym w wykonaniu pierwszego kroku.

Terapeutyczne przesłanie opowiadania

Bajka pomaga dzieciom zrozumieć, że:

• każdy człowiek jest ważny i wyjątkowy;
• nie trzeba od razu umieć wszystkiego;
• popełnianie błędów jest naturalną częścią uczenia się;
• warto próbować, nawet jeśli początkowo odczuwamy lęk;
• niewielki krok może zapoczątkować coś wspaniałego;
• talent nie zawsze jest od razu widoczny;
• porównywanie się z innymi może utrudniać dostrzeganie własnych mocnych stron;
• życzliwe wsparcie pomaga uwierzyć we własne możliwości.

Historia może być szczególnie pomocna podczas pracy z dziećmi nieśmiałymi, wycofanymi, obawiającymi się oceny lub szybko rezygnującymi z podejmowania nowych zadań.

Ilustracje do historyjki obrazkowej

Do bajki przygotowałam 10 ilustracji, które przedstawiają kolejne wydarzenia:

1. Kolorowe kropki bawiące się przy pudełku z farbami.
2. Smutną Szarą Kropkę obserwującą swoje koleżanki.
3. Rozpoczęcie obchodów Dnia Kropki w przedszkolu.
4. Hanię siedzącą przed pustą kartką.
5. Szarą Kropkę, która dostrzega smutek dziewczynki.
6. Odważny skok Kropki na kartkę.
7. Nauczycielkę zachęcającą Hanię do dostrzeżenia nowych możliwości.
8. Powstawanie niezwykłego obrazu.
9. Odkrycie talentu Szarej Kropki.
10. Wystawę prac w przedszkolu.

Ilustracje zostały wykonane w delikatnym, realistycznym stylu akwarelowym. Zachowują spójny wygląd bohaterów i mogą służyć zarówno jako pomoc podczas czytania bajki, jak i samodzielny materiał dydaktyczny.

Jak wykorzystać materiał?

Po wysłuchaniu opowiadania dzieci mogą:

• ułożyć ilustracje zgodnie z kolejnością wydarzeń;
• samodzielnie opowiedzieć historię na podstawie obrazków;
• nazwać emocje Szarej Kropki i Hani;
• wskazać moment, w którym bohaterki poczuły odwagę;
• zastanowić się, co pomogło Hani rozpocząć pracę;
• opowiedzieć o sytuacji, w której same bały się czegoś spróbować;
• dokończyć zdania: „Potrafię…”, „Chcę spróbować…” oraz „Jestem z siebie dumny, gdy…”;
• stworzyć własny obraz rozpoczynający się od jednej kropki;
• zaprojektować wyjątkową kropkę przedstawiającą ich zainteresowania i talenty.

Ilustracje można również wykorzystać do ćwiczeń rozwijających mowę, myślenie przyczynowo-skutkowe, pamięć, spostrzegawczość oraz umiejętność rozpoznawania emocji.

Pytania do rozmowy z dziećmi

Po przeczytaniu bajki warto zapytać:

• Dlaczego Szara Kropka ukrywała się w pudełku?
• Czego bała się Hania?
• Dlaczego dziewczynka nie chciała rozpocząć rysowania?
• Co pomogło jej zrobić pierwszy krok?
• Czy ślad Szarej Kropki naprawdę był błędem?
• Jaki talent odkryła w sobie Szara Kropka?
• Co możemy powiedzieć sobie, kiedy obawiamy się, że coś nam się nie uda?
• Jak możemy pomóc komuś, kto nie wierzy w swoje możliwości?
• W co mogłaby zamienić się wasza kropka?

Praca plastyczna „Od kropki wszystko się zaczyna”

Każde dziecko otrzymuje kartkę z jedną kolorową kropką. Zadaniem dzieci jest przyjrzenie się jej i zastanowienie, czym mogłaby się stać. Kropka może zamienić się między innymi w kwiat, słońce, balon, biedronkę, planetę, owoc, oko zwierzęcia lub element zupełnie niezwykłej krainy.

Podczas wykonywania pracy warto unikać prezentowania jednego wzoru. Najważniejszy jest samodzielny pomysł dziecka, swoboda tworzenia i radość wynikająca z podejmowania próby.

Na zakończenie można urządzić wystawę pod hasłem:

„Wielkie rzeczy często zaczynają się od małej kropki”.

Każde dziecko może zaprezentować swoją pracę i powiedzieć, w co zamieniła się jego kropka.

Bajka oraz ilustracje tworzą gotowy materiał na zajęcia z okazji Dnia Kropki, ale można wykorzystać je również podczas rozmów o emocjach, odwadze, talentach i budowaniu poczucia własnej wartości.

Pamiętajmy, że każde dziecko potrzebuje czasu, życzliwości i bezpiecznej przestrzeni, aby odkryć własne możliwości. Czasami wystarczy jedna mała kropka, jedno dobre słowo i ktoś, kto powie:

„Spróbuj. Twój pomysł jest ważny”.

Kropka, która bała się być inna

Bajka terapeutyczna na Dzień Kropki dla dzieci w wieku przedszkolnym

W małym pudełku z farbami mieszkały kolorowe kropki. Każda z nich była inna.

Czerwona Kropka była odważna i zawsze pierwsza wskakiwała na kartkę. Żółta Kropka lubiła się śmiać. Niebieska potrafiła długo i spokojnie słuchać, a Zielona znała mnóstwo ciekawych zabaw.

W najciemniejszym kącie pudełka mieszkała także maleńka Szara Kropka. Była tak cicha, że prawie nikt jej nie zauważał.

Szara Kropka często przyglądała się swoim koleżankom i myślała:

– One są piękne, kolorowe i utalentowane. A ja? Jestem zwyczajna. Niczego nie potrafię.

Pewnego ranka do sali przedszkolnej przyszły dzieci. Pani położyła na stolikach duże, białe kartki i powiedziała:

– Dzisiaj obchodzimy Dzień Kropki. Każdy może stworzyć coś wyjątkowego. Nie musicie wiedzieć, co powstanie. Wystarczy, że zaczniecie od jednej kropki.

Dzieci z radością sięgnęły po farby. Czerwona Kropka zamieniła się w środek wielkiego kwiatu. Żółta została słońcem, a Niebieska – kroplą deszczu.

Tylko mała Hania siedziała nieruchomo i patrzyła na swoją pustą kartkę.

– Nie umiem rysować – szepnęła. – Na pewno mi się nie uda.

Szara Kropka usłyszała te słowa. Poczuła, że bardzo dobrze rozumie Hanię. Sama przecież codziennie myślała dokładnie to samo.

„Może mogłabym jej pomóc?” – pomyślała.

Zaraz jednak przestraszyła się.

„A jeśli zrobię brzydki ślad? Jeśli wszystko zepsuję? Jeśli inne kropki będą się ze mnie śmiały?”

Szara Kropka schowała się jeszcze głębiej w pudełku. Wtedy usłyszała cichy płacz Hani.

– Moja kartka już zawsze będzie pusta – powiedziała dziewczynka.

Mała Kropka zebrała całą swoją odwagę. Wzięła głęboki wdech i wyskoczyła z pudełka.

Hop!

Spadła prosto na kartkę Hani, zostawiając na jej środku niewielki, szary ślad.

Hania spojrzała na kropkę.

– Och! To chyba nie miało tak wyglądać – powiedziała.

Szara Kropka zadrżała.

„Wiedziałam! Popełniłam błąd!” – pomyślała.

Jednak pani podeszła do stolika, przyjrzała się kartce i uśmiechnęła się.

– Widzę tutaj początek czegoś niezwykłego – powiedziała.

– Tutaj? – zdziwiła się Hania. – Przecież to tylko mała, szara kropka.

– Czasami właśnie od małej kropki zaczyna się największa przygoda. Przyjrzyj się jej uważnie. Co mogłoby z niej powstać?

Hania przechyliła głowę w jedną stronę, potem w drugą.

– Może to być kamyk – powiedziała.

Dorysowała obok niego drugi i trzeci kamień. Potem pojawiła się ścieżka prowadząca przez las. Nad drzewami wyrosły góry, między nimi płynął srebrny strumień, a na niebie zatańczyły ptaki.

Szara Kropka patrzyła na obrazek z zachwytem.

– To wszystko zaczęło się ode mnie? – zapytała cichutko.

– Tak! – zawołała Hania. – Bez ciebie nie byłoby ani ścieżki, ani lasu, ani gór. Myślałam, że zepsułaś moją kartkę, a ty pomogłaś mi zacząć!

Pozostałe kropki otoczyły Szarą Kropkę.

– Jesteś bardzo odważna – powiedziała Czerwona.

– I potrafisz pomagać – dodała Żółta.

– Dzięki tobie powstał piękny obraz – zauważyła Niebieska.

Szara Kropka po raz pierwszy poczuła, że wcale nie musi być taka jak inne. Nie musiała być najbardziej kolorowa, największa ani najgłośniejsza. Miała własny talent – potrafiła pomagać komuś zrobić pierwszy krok.

Hania podpisała swój obrazek i powiesiła go na ścianie. Obok niego pani umieściła niewielką karteczkę:

„Wielkie rzeczy często zaczynają się od małej kropki”.

Od tego dnia, gdy Hania bała się, że czegoś nie potrafi, przypominała sobie o Szarej Kropce. Brała głęboki wdech i mówiła:

– Nie muszę od razu umieć wszystkiego. Wystarczy, że spróbuję i zrobię pierwszy krok.

A Szara Kropka już nigdy nie chowała się w kącie pudełka. Wiedziała, że każdy może stworzyć coś wyjątkowego – nawet jeśli jest mały, nieśmiały albo jeszcze nie odkrył wszystkich swoich możliwości.

Bo nie istnieją nieważne kropki.

Każda z nich może stać się początkiem czegoś pięknego.

Materiały do pobrania znajdziesz TU

Jeśli chcesz wesprzeć moją twórczość postaw mi kawę